Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Ο Δωρητής - The Giver by Lois Lowry βιβλίο 1

Γεια σας παιδιά




   Αν παραβλέψω το <<1984>> του George Orwell, ο Δωρητής είναι το πρώτο βιβλίο δυστοπίας. Έργο του 1993, χρειάστηκαν έντεκα χρόνια για να γίνει ταινία. Ας το δούμε πιο αναλυτικά.






   Ο κόσμος που ξέρουμε δεν υπάρχει πια. Είναι χωρισμένος σε κοινότητες, οι άνθρωποι υπακούν σε τρελούς κανόνες, γεννιέσαι από μια γυναίκα που δεν θεωρείτε μητέρα σου αλλά <<Μητέρα Γέννας>> για την οποία είναι η δουλειά της, και ο όρος οικογένεια δεν υπάρχει παραμόνο η  <<οικογενειακή μονάδα>>. Κανείς δεν χρησιμοποιεί την λέξη αγάπη. Ο Jonas όμως με τη βοήθεια του Δωρητή είναι αποφασισμένος να τα αλλάξει όλα αυτά.




   Κανένας άνθρωπος στο κόσμο του Jonas δεν έχει νιώσει πόνο. Δεν έχουν γνωρίσει πόλεμο, υπάρχει ειρήνη και ισότητα. Στο τέλειο αυτό κόσμο που έφτιαξαν οι αρχιπρεσβύτεροι, οι άνθρωποι δεν νιώθουν πραγματικά. Είναι ανίκανοι να το κάνουν. 
   Στο κόσμο του Jonas δεν υπάρχουν χρώματα, γιατί σου προκαλούν συναισθήματα και αυτό δεν ήθελαν να συμβεί. Η διαφορετικότητα ουσιαστικά δεν υφίσταται. Ο Jonas έχει επιλεγεί να είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρει την πραγματική αλήθεια: μπορεί να δει τις αναμνήσεις του παρελθόντος. Χρώματα, χιόνι, μουσική, λιακάδα, πόλεμο, ζώα, πείνα. 
   Στο κόσμο του Jonas δεν επιλέγουν τις δουλειές τους. Για αυτόν επιλέχτηκε η δυσκολότερη: να έχει τις αναμνήσεις αλλά να μην μπορεί να της μοιραστεί. 




   Είχα δει την ταινία κάποια χρόνια πριν και από εκείνη τη στιγμή ήθελα να διαβάσω το βιβλίο. Όπως πολλές φορές γίνεται σε ''movie adaptions'' άλλαξαν μερικά πράγματα. Όπως για παράδειγμα την ηλικία του πρωταγωνιστή. Στο βιβλίο είναι ένα δωδεκάχρονο παιδί. Στη ταινία είναι δεκαεπτά - δεκαοκτώ. Και αναφέρομαι σε αυτό γιατί το θεωρώ το μεγαλύτερο μειονέκτημα. Ο χαρακτήρας που έχει σχεδιάσει η συγγραφέας είναι απίστευτα τολμηρός, ψύχραιμος, συμπεριφέρεται σαν ενήλικας και η ωριμότητα του ξεπερνάει το ρεαλιστικό. Ένα δωδεκάχρονο παιδί (και το λέω με σιγουριά γιατί δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ήμουν και εγώ δώδεκα) δεν διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό. Αν και δεν νομίζω η ταινία να άλλαξε την ηλικία του, για αυτό το λόγο, το αποτέλεσμα ήταν καλύτερο.



   Δουλεμένο στην εντέλεια, αφήνει πολλές απορίες για την συνέχεια και παρά το μικρό του μέγεθος σε βάζει κατευθείαν μέσα στην ιστορία.
   Λάτρεψα και ταυτόχρονα αγανάκτησα με το ύφος γραφής. Γιατί παρόλο που έβγαζε κάτι σαν παραμύθι και ήταν λίγο πιο απλοϊκά  γραμμένο (μέχρι εδώ, όλα καλά) την ίδια στιγμή αναζητούσα κάτι  περισσότερο. Κι άλλες λεπτομέρειες, τον χρόνο να κυλά λίγο πιο αργά·κάτι. Υποθέτω έπρεπε να προετοιμαστώ ότι θα διαβάσω διήγημα και όχι μυθιστόρημα. 



   Με δίχασε αυτό το βιβλίο. Από τη μια το βρήκα πολύ ευρηματικό και ιδιαίτερο αλλά από την άλλη ήθελα κι άλλο. Έμεινα ανικανοποίητη. Πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσω τα επόμενο.




Κυκλοφόρησε το 2010 από της εκδόσεις Κέδρος.

Καμία εικόνα δεν είναι δική μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...