Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Holding Up the Universe by Jennifer Niven

Γεια σας παιδιά


   Είμαι τόσο χαρούμενη που διάβασα αυτό το βιβλίο. Τόσο μα τόσο χαρούμενη. Είναι η δεύτερη φορά που διαβάζω κάτι από τη συγγραφέα και πλέον μπορώ να δηλώνω και επίσημα φαν της.



   Η Libby έχασε τη μητέρα της όταν ήταν ακόμα πολύ μικρή. Λίγα χρόνια μετά, οι διασώστες αναγκάζονται να σπάσουν το σπίτι της έτσι ώστε να καταφέρουν να τη βγάλουν.  
   Πίσω στο σήμερα, προετοιμάζεται για την πρώτη μέρα στο λύκειο. Και παρόλο που έχει περάσει τόσος καιρός, κάποιοι την αναγνωρίζουν. Και την δείχνουν με το δάχτυλο.


  Ο Jack έχει προσωπαγνωσία. Ακόμα και το πρόσωπο του ίδιου του του αδελφού του είναι άγνωστο. << Αυτή έχει μια μοβ αντάβια. Αυτός έχει σκουλαρίκι στη μύτη.>> Έτσι σκέφτεται, έτσι τους ξεχωρίζει. Έτσι ζει. Και μετά κάνει τη μεγαλύτερη  βλακεία που θα μπορούσε να κάνει..



   Η αγάπη έρχεται σε όλα τα μεγέθη, χρώματα, σχήματα. Είναι μια αλήθεια. Και όμως, κάποιοι αρνούνται να το καταλάβουν. Αν δεν είσαι ίδιος με αυτούς, αν δεν φοράς ίδια ρούχα με αυτούς, αν δεν μιλάς όπως αυτούς, δεν ανήκεις μαζί τους.
  Πόσο θέλω να ξεριζώσω τα μαλλιά αυτών των ''μερικών''.

   Η Libby έχει ζήσει τον εκφοβισμό στο έπακρο λόγο των κιλών της. Δεν μπορεί να αγαπηθεί, δεν μπορεί να γιατρευτεί, she isn't wanted.
   Ο Jack έχει ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένος από όλους και από όλα. Τη οικογένειά του, τους φίλους του, τον εαυτό του, το σύμπαν το ίδιο. [Δεν κρύβω πως καθώς διάβαζα, ανυπομονούσα για τα κεφάλαια από την δική του οπτική γωνία.]



   Το ξέρω πως δεν θα έπρεπε να τα συγκρίνω. Το ξέρω. Άλλο είναι αυτό το βιβλίο, και άλλο το All the Bright Places. Δεν το θέλω. Γίνεται αυτόματα. Το δεύτερο μου άρεσε λίγο περισσότερο και του έβαλα 4 αστεράκια. Αυτό μου άρεσε (προφανώς) λίγο λιγότερο και του έβαλα 5 αστεράκια. Αφήστε με να εξηγήσω. 
   Ενώ το ''Όλα τα φωτεινά μέρη'' ήταν ένα αριστούργημα, από τα βιβλία που τα σκέφτεσαι και κλαις, δεν μου άρεσε το τέλος.. ένα κομμάτι έλειπε έτσι ώστε να βάλω αυτό το πέντε στα πέντε.
   Από την άλλη το Holdihg Up the Universe  είχε ότι ακριβώς ζητούσα. Και, εκτός τον άλλο είναι ένα απίστευτα αισιόδοξο βιβλίο. 



   Αυτή τη φορά, το αγόρι πρωταγωνιστής δεν είναι αυτός ο εσωστρεφής τύπος, που τον κοροϊδεύουν... δεν είναι ''weirdo''. Αυτή τη φορά έχουμε κάτι τελείως διαφορετικό. The golden boys, οι διάσημοι του σχολείου, αυτοί που κοροϊδεύουν τους άλλους. Ήταν απλά υπέροχο να βλέπουμε ένα χαρακτήρα που ψάχνει να βρει ακόμα ποιος είναι κάνοντας bulling, που προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι κάποιος. Ο Jack Masselin είναι αυτή η άλλη οπτική γωνία που πάντοτε υπάρχει, αλλά κανείς δεν γράφει για αυτήν.[ Περιττό να πω πως για κάποιον λόγο λάτρεψα τον Kam. Δεν ξέρω γιατί. I just did.]

  Η Libby είναι στην άλλη άκρη. Είναι (μάλλον καλύτερα ήταν) το θύμα.. Αυτή που δέχονταν όλο το κόμπλεξ και την κακία του κόσμου. Και ακόμα συμβαίνει αυτό. Απλά έχει σταματήσει να δίνει σημασία. Υποθέτω της μοιάζω λίγο. Ναι, δεν χρειάστηκε ποτέ να έρθουν να με σώσουν από το ίδιο μου το σπίτι, και δεν έχω δεχτεί σε μεγάλο βαθμό bulling αλλά όταν συνέβαινε αυτό πριν περίπου επτά χρόνια, κάθε κακία που μου έλεγαν για τα κιλά μου την έπαιρνα της μετρητής. Στεναχωριόμουν για αυτά που μου έλεγαν, έκλαιγα για αυτά που μου έλεγαν... με έκαναν να αισθάνομαι άσχημα για τον εαυτό μου. (και πάλι τονίζω όχι στο βαθμό που έκαναν να νιώθει η Libby) Η χαρακτήρας αυτή όμως, είναι τόσο υπέροχη, που δεν μπορείς παρά να χαμογελάς για κάθε μικρό ή μεγάλο της θρίαμβο. Την φωνάζουν χοντρή στους διαδρόμους, της στέλνουν μηνύματα γεμάτα μίσος του τύπου ''Για χοντρή καλή είναι''. Έχει φάει το κόμπλεξ με το κουτάλι, που μετά από ένα σημείο δεν την νοιάζει. 
   Είναι ένα τόσο υπέροχο μήνυμα που ακόμα και αν νιώθεις καλά με τον εαυτό σου, το να διαβάζεις για την Libby και όλα αυτά που είναι σε κάνει να νιώθεις ακόμα καλύτερα.



   Ένα πράγμα μονάχα δεν μου άρεσε: αποκάλυψε το τέλος ενός βιβλίο που θέλω να διαβάσω. Και για αυτό τον λόγο προειδοποιώ, αν κανείς από εσάς θέλει να διαβάσει το ''We Have Always Lived In The Castle - Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο'' ή να το διαβάσει πριν από το HUTU ή να προσπερνάει κάθε σημείο που αναφέρεται σε αυτό. Κάτι άλλο δεν έχω να προσάψω..

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Knopf.. Πόσο θέλω να μεταφραστεί..




Οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου.

2 σχόλια:

  1. Εχω ακουσει καλα λογια για την συγγραφεα και σκοπευω να διαβασω ενα απο τα βιβλια της σιγουρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου το προτείνω ανεπιφύλακτα. Θα χαρώ πολύ να μου πεις την γνώμη σου.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...