Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές - Murder on the Orient Express by Agatha Cristie (πληροφορίες για την ταινία του Νοεμβρίου)

Γεια σας παιδιά



Αυτή η ανάρτηση ήρθε λίγο πιο μετά απ' ότι περίμενα, κυρίως γιατί ο υπολογιστής μου είναι λίγο παλαβός.


   Καταρχάς θα ήθελα να αναφέρω τον κυριότερο λόγο για τον οποίο πρέπει να διαβάσετε αυτό το βιβλίο: έχω γράψει μια πανέμορφη παράγραφο στο spoiler κομμάτι και πραγματικά θέλω να τη διαβάσει κάποιος. Απλά κάντε μου τη χάρη και μην την διαβάσετε αν δεν ξέρετε τη λύση του μυστηρίου. Θα σας το χαλάσει ολοκληρωτικά και θα ήταν κρίμα. Ας πάμε όμως στο βιβλίο itself.

Από το οπισθόφυλλο:

   Το Όριεντ Εξπρές - ασυνήθιστα γεμάτο  για αυτή την εποχή - απειλείτε από τα χιόνια στα βάθη της Βαλκανικής. Ένας φόνος μέσα στη νύχτα αναστατώνει τους απομονωμένους και αβοήθητους επιβάτες πάνω στο τρένο. Οι επιβάτες, ένα αλλοπρόσαλλο μωσαϊκό από διαφορετικές τάξεις και εθνικότητες. Ανάμεσά τους ένας ξεχωριστός ταξιδιώτης, ο διεθνής ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό, μια διασημότητα στο τομέα του.
   Το περίπλοκο έγκλημα κρύβει μια απλούστατη εξήγηση. Ο Ηρακλής Πουαρό θα διακρίνει το απλό μέσα στο σύνθετο. Μοναδικά του όπλα η σκέψη και η ψυχολογία.
   Στις δύο πρώτες ενότητες του μυθιστορήματος ζήστε, μαζί με τον κύριο Πουαρό, όσα συναρπαστικά διαδραματίζονται και προσπαθήστε και εσείς να διαλευκάνετε την υπόθεση. Για όσους - τους περισσότερους - δεν τα καταφέρουν, στο τρίτο μέρος του βιβλίου το μυστήριο λύνεται και η σπάνια ικανότητα ανάλυσης του ήρωα της Άγκαθα Κρίστι επιβεβαιώνεται για ακόμα μια φορά.


Έχω αναφερθεί σε αυτό το βιβλίο σε δύο προηγούμενες αναρτήσεις και επιτέλους ήρθε η ώρα να μιλήσω για αυτό. Όπως θα καταλάβατε και από το οπισθόφυλλο (που μάλλον κανείς δεν το διάβασε) το βιβλίο χωρίζετε σε τρία μέρη. Στα πρώτα δύο βλέπουμε τα γεγονότα και ακούμε τις καταθέσεις των επιβατών, ενώ στο τρίτο και τελικό, όλα μπαίνουν στη θέση τους.
   Είχα υψηλές προσδοκίες  από τη συγγραφέα και είμαι πανευτυχής που βρίσκομαι στη θέση να λέω πως αυτές οι προσδοκίες επαληθεύτηκαν και μάλιστα με το παραπάνω.

Περιληπτικά, το βιβλίο μας διηγείται μια ακόμα περιπέτεια του Βέλγου ντετέκτιβ Hercule Poirot. Αναγκασμένος να επιστρέψει στο Λονδίνο, ο κύριος Poirot εγκαταλείπει την Κωνσταντινούπολη  άρον - άρον. Με μεγάλη δυσκολία (και με τη βοήθεια του καλού του φίλου κυρίου Booc) βρίσκει ¨καταφύγιο¨ στο κουπέ υπ αριθμόν 7 στο οποίο ήδη διαμένει ο κύριος Hector McQeen. Σε λιγότερο από δύο εικοσιτετράωρα όμως βρίσκεται ένα πτώμα και δεν είναι άλλο από αυτό του εργοδότη του κύριου McQeen, του κύριο Ratchett. Το συγκεκριμένο μυστήριο χαρακτηρίζεται από ¨μια ιδιοτροπία¨. Παγιδευμένοι σε ένα τρένο, ο μικρός μας ντετέκτιβ δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τις συνήθεις του μεθόδους. Μα, τελικός, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα.
   Έντεκα επιβάτες, ένας συνοδός, ο Ηρακλής Πουαρό και ο αποθανόντας απαρτίζουν τη σκηνή του εγκλήματος, που στη δική μας περίπτωση είναι ένα βαγόνι. Στους ήδη πολλούς πρωταγωνιστές (ας μην ξεχνάμε και τον κύριο Booc) προστίθεται και ένας Έλληνας γιατρός  και με το τελευταίο πιόνι να έχει παραταχθεί, αρχίζει το παιχνίδι.


   Δεν είμαι ειδική στα βιβλία μυστηρίου αλλά μπορώ να πω με σιγουριά ότι ο τρόπος γραφής της κυρίας Cristie είναι σαγηνευτικός. Ωραία δομημένος και ανάλαφρος, παρά τις τόσες πληροφορίες που δεχόμαστε, κάνει όλη αυτή τη διαδικασία να μοιάζει πολύ εύκολη χωρίς να μας κουράζει. Δεν θα αργήσω να διαβάσω κάποια επόμενη περιπέτεια.


   Ωστόσο μια μικρή ¨ατέλεια¨ την εντόπισα. Δεν έχει να κάνει τόσο με το έγκλημα αλλά με τους χαρακτήρες.
   Ο κύριος Poirot μας το έχει ξεκαθαρίσει από την αρχή πως δεν είναι ένα κοινότυπος ντετέκτιβ. Βασίζεται κυρίως στην ιδιοσυγκρασία των ατόμων και την ανθρώπινη συμπεριφορά, με τα οποία βγαίνει και στα συμπεράσματά του. Κάτι δεν μου κολλούσε όμως.
   Γνωρίζω πως το βιβλίο διαδραματίζεται σε μια εποχή αρκετά διαφορετική από αυτή που διανύουμε. Μια εποχή που οι κοινωνικές συμπεριφορές ήταν.. ιδιαίτερες. Αλλά ήταν απίστευτα ενοχλητικό να διαβάζω προτάσεις του τύπου: Οι Αμερικάνοι ξοδεύουν τα λεφτά τους αλόγιστα ή Οι Εγγλέζοι είναι ψύχραιμοι. Σίγουρα από λαό σε λαό υπάρχουν πολλές διαφορές, αλλά μου φάνηκε σαν μια προσπάθεια της συγγραφέα να γεμίσει ορισμένα κενά με πληροφορίες του είδους: Θα έμοιαζε με Άγγλο αν δεν είχε αυτό το μουστάκι και Η κορμοστασιά του ήταν καθαρά Αγγλική. 
   Ίσως - τι να πω -  αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν πολύ εμφανείς και σε εκείνη την εποχή μπορούσες να δεις έντομα την διαφορά  από εθνικότητα σε εθνικότητα.


   Αν και κατά την διάρκεια ανάγνωσης αυτού του βιβλίου υπήρχαν πράγματα που δεν έβγαζαν νόημα μέσα στο κεφάλι μου (π.χ. πως γίνεται όλοι εκεί μέσα να έχουν τόσο καλή μνήμη?) τελικά όλα κολλάνε μεταξύ τους. Μην βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα, ειδικά άτομα σαν εμένα που ψάχνουν να βρουν πάντα ένα λάθος.

______________________________________________________

Πληροφορίες ταινίας Νοεμβρίου 2017

   Η ταινία έχει προγραμματιστεί να κάνει πρεμιέρα στους
Αμερικάνικους κινημάτογράφους στις 10 Νοεμβρίου, με την σκηνοθεσία να έχει να αναλάβει ο γνωστός Kenneth Branagh ο οποίος και θα πρωταγωνιστήσει ως Hercule Poirot. Το cast αποτελείται από εξαίρετους ηθοποιούς. Κάποιοι από αυτούς είναι: Johnny Depp, Daisy Ridley, Penélope Cruz, Michelle Pferiffer, Josh Gad, Judi Dench, Lusy Boynton, Willem Dafoe, Olivia Colman κ.α. 
   Οι ίδιοι οι ηθοποιοί έχουν αναφέρει πως τα γυρίσματα ήταν πολύ ενδιαφέροντα, αφού η προφορά ορισμένων θα έπρεπε να αλλάξει, ενώ δεν έλειψαν και οι συνεχείς ερωτήσεις προς το πρόσωπο της Daisy Ridley για την επόμενη ταινία Star Wars, όπου υποδύεται την Rey. Στο ρόλο της κυρίας Hubbard θα είναι η Michelle Pferiffer, ενώ για τον ίδιο ρόλο είχαν ερωτηθεί και η Angelina Jolie αλλά και η Charlize Theron. 


¨Everyone is a suspect¨


______________________________________________________

Λοιπόν, λοιπόν για ακόμα μια φορά θα ζητήσω από όλους αυτούς που δεν ξέρουν το τέλος να περάσουν αυτό το κομμάτι, γιατί θέλω να μιλήσω για την τηλεοπτική προσαρμογή του βιβλίου στη διάσημη σειρά Agatha Cristie's Poirot με τον κύριο David Suchet στον ομώνυμο ρόλο. 


   Γενικότερα λατρεύω τη σειρά. Όταν ακόμα την έπαιζε στα κρατικά κανάλια, εγώ και η μαμά μου δεν χάναμε επεισόδια (το ίδιο φυσικά γινόταν και για το Sherlock). Και φυσικά και αυτό το επεισόδιο ήταν πολύ πολύ όμορφο, άλλα είχε πολλές παραλλαγές που μου ¨έκατσαν¨ κάπως. Δεν θα σταθώ εδώ όμως, αλλά στο γεγονός ότι το όλο επεισόδιο περνούσε ένα πολύ μήνυμα, ένα μήνυμα που εγώ ως αναγνώστρια δεν το ένιωσα διαβάζοντας το βιβλίο. Η δικαιοσύνη πολλές φορές (ίσως και πάντα) είναι μια λύτρωση. Ως ανθρώπινο ον που είναι ο καθένας μας, αναζητά αυτή την ολοκλήρωση, πιστεύοντας πως τον γεμίζει, αλλά αυτό τις περισσότερες φορές δεν συμβαίνει. Στη προκειμένη περίπτωση οι δολοφόνοι κάθε άλλο παρά ολοκληρωμένοι νιώθουν. Μέσα από αυτό εδώ το κειμενάκι δεν ξέρω αν είναι απολύτως σαφής η γνώμη που έχω, αλλά πρέπει να ξέρετε πως δεν στεναχωρήθηκα καθόλου που τον φάγανε. Ιδικά σε αυτό το επεισόδιο,  ο Toby Jones τον υποδύθηκε τόσο καλά που από την πρώτη κι όλας σκηνή ήταν απόλυτα μισητός. Εκεί που θα ήθελα να καταλήξω όμως, είναι το πως καμιά φορά ψάχνουμε να βρούμε την λύτρωση σε δύσκολα και δύσβατα μονοπάτια, τα οποία στο τέλος μπορεί να μην αγαλιάσουν  την ψυχή μας.


______________________________________________________


Spoilers

1. Ακόμα κι αν έχω δει οποιαδήποτε μεταφορά του βιβλίου στην οθόνη, δεν το θυμάμαι. Αλήθεια. Όταν λοιπόν εκεί που καθόμουν και διάβαζα μου ήρθε ξαφνικά η φώτιση και είπα: Η γιαγιάκα είναι νονά της Armstrong, ένιωσα σαν να παθαίνω déjà vu. Πράγματι κάποιες σελίδες μετά επαληθεύτηκε αυτή μου η σκέψη και ένιωσα σχεδόν τρελή (κοινός σαλεμένη) κυρίως λόγο του ότι από όλο το υπόλοιπο βιβλίο δεν θυμόμουν τίποτα.

2. Χα, να το κομμάτι που ανυπομονούσα να γράψω. Από την στιγμή που έφτασα στο κομμάτι με στο σπασμένο ρολόι, κάτι συνέβη μέσα στο κεφάλι μου. Κάπου είχα ξανά δει ένα σπασμένο ρολόι επίτηδες σπασμένο. Δεν άργησα να θυμηθώ τι μου θύμιζε. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς ¨Κόκκινο Δωμάτιο¨ του Αλέξανδρου Ρήγα (βέβαια ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη αλλά τέλος πάντων) ήταν μια υπέροχη παραλλαγή του βιβλίου της Agatha Cristie, φτιαγμένο ώστε να μοιάζει με έγκλημα που θα μπορούσε να γίνει σε ένα ξενοδοχείο και να ¨ταιριάζει¨ με τα ελληνικά δεδομένα. (εκτός αυτού  <<λεφτά δεν υπάρχουν>>). Παρόλα αυτά τα δύο αυτά επεισόδια είναι μακράν τα αγαπημένα μου και κάθε φορά που τα βλέπω μου σηκώνεται η τρίχα. (Και ναι, για ακόμα μια φορά ήξερα τι θα γίνει στο τέλος.) 

Το πρώτο μέρος

Το δεύτερο μέρος


3. Μόλις συνειδητοποίησα το πόσο τραγικά ειρωνικός ήταν ο ρόλος της κυρίας Hubbard. Σε όλο το βιβλίο έλεγε: <<αν το ήξερε η κόρη μου>> ή << τι θα έλεγε η κόρη μου>> ή <<η κόρη μου πάντα λέει>>. Ε, η μια κόρη της είναι νεκρή και η άλλη κόρη της είναι συνταξιδιώτισσα μαζί της στο ίδιο τρένο. Tragic.

8 σχόλια:

  1. Είναι ωραία της Αγκάθα Κρίστι τα βιβλία, έχω διαβάσει 2-3 και μου είχαν αρέσει εκτός από το 10 μικροί νέγροι. Δεν μου έχει αρέσει καθόλου αυτό το βιβλίο. Έχω δει και ταινίες που έδινε η εφημερίδα και μου είχε αρέσει. Τώρα τι να σου πω για αυτό το Αμερικάνοι έχουν πολλά λεφτά κλπ; Ίσως το έβαλε για να χαρακτηριστεί ο Πουρό ιδιότροπος; Τι να πω δεν ξέρω; Όπως και σε 1 βιβλίο λέει για την κυρία Λέμον ότι όλα τα θυμάται ή κάτι τέτοιο. Τώρα για το θέμα μνήμης που λες δεν είναι δυνατόν-πιστεύω-να έχουν προσέξει όλοι τι γίνεται εκτός κι αν όλοι έχουν ως χόμπι να παρατηρούν τους άλλους!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα συμφωνύσω απόλυτα σε αυτά που έχεις πει. Οι 10 μικροί νέγροι είναι το αγαπημένο βιβλίο της μαμά μου από την Άγκαθα Κρίστι, και με την δική σου άποψη να είναι τελείως διαφορετική, σίγουρα θέλω να το διαβάσω. Η αλήθεια είναι πως η ίδια η κυρία Κρίστι έχει παραδεχθεί πως δεν συμπαθούσε καθόλου τον Πουαρό και ήθελε να το σκοτώσει πολύ νωρίτερα, ίσως το να τον κάνει τόσο ιδιότροπος ήταν ένας λόγος έτσι ώστε να τον αντιπαθήσουμε και εμείς. Τι να πω? Μάλλον δεν θα μάθουμε. Μου αρέσει πάντα να διαβάζω τη γνώμη σου. :)

      Διαγραφή
  2. Τον σκότωσεε;; Δεν το 'ξέρα αυτό!! Τίποτα αν και όχι από τα πιο πετυχημένα μου σχόλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ουψ, δεν ήθελα να κάνω spoil κάτι. Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω αν το σκότωσε με την κυριολεκτική έννοια ή αν τον έκανε απλά να πεθάνει από τα γερατειά στο τελευταίο βιβλίο. Αλλά σίγουρα δεν είναι αθάνατος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι εντάξει αλλά δεν το ήξερα. Εγώ πάντως τον συμπαθώ, αστείος είναι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αστείο ή όχι δεν ξέρω, αλλά και εμένα μου αρέσει πολύ.

      Διαγραφή
  5. Πολύ χαίρομαι που θα βγει και ταινία του Όριεντ Εξπρες!
    Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία της Άγκαθα Κρίστι. και συγκεκριμένα μου αρέσει πολύ ο Πουαρό. Το αγαπημένο μου βιβλίο της Άκαθα Κρίστι είναι οι Δέκα Μικροί Νέγροι, είναι πραγματικά τέλειο! Θα διαβάσω και το Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρες γιατί προτιμώ να διαβάζω το βιβλίο πρώτα και μετά να βλέπω την ταινία. Αρααα, αναγκάζομαι.
    Btw, θενκ γιου για την πληροφορία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν κάνει τίποτα, θα το μάθαινες έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή, εγώ απλά ενημέρωσα πιο σύντομα. Και εγώ γενικότερα προτιμώ να διαβάζω το βιβλίο και μετά να βλέπω την ταινία, αλλά καμιά φορά, δεν βγαίνει. Αυτοί οι νέγροι.. όλο για αυτούς ακούω, πρέπει αν τους διαβάσω. Σε ευχαριστώ για το όμορφό σου σχόλιο.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...