Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Ο Ωκεανός Στο Τέλος Του Δρόμου - The Ocean At The End Of The Lane by Neil Gaiman

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες



   
Λιγότερο από εικοσιτέσσερις ώρες έχουν περάσει από τη στιγμή που τελείωσα αυτό το αριστούργημα. Και ήταν πράγματι, με όλη τη σημασία της λέξης. 
   Καταρχάς νομίζω πως πριν ξεκινήσω πρέπει να παραδεχτώ (με πόνο στη καρδιά) πως αγόρασα αυτό το βιβλίο για την λέσχη βιβλίου στην οποία ανήκω. Το παίρνω λοιπόν στα αγγλικά, μα όταν φτάνω κάπου κοντά στη μέση, αποφασίζω και λέω, δεν πάει άλλο Στελλίτσα, τα μισά καταλαβαίνεις από το βιβλίο, άστο στη γωνίτσα του. 
   Έτσι (με περισσότερο πόνο στη καρδιά) πάω μια ωραία Δευτέρα να το πάρω στα ελληνικά, ενώ στο πίσω μέρος του μυαλού μου επαναλάμβανα, δεν πειράζει, το καλοκαίρι που θα έχεις και πολύ καιρό στη διάθεσή σου θα ξανά προσπαθήσεις. Και πραγματικά δεν ξέρω τι με έπιασε, είχα βγει από την φόρμα μου. 
   Μα, μόλις πήρα το ελληνικό έντυπο το σύννεφο που έκρυβε το μεγαλείο αυτού του βιβλίου από τα μάτια μου διαλύθηκε.

Το βιβλίο στην ελληνική του έκδοση κυκλοφορεί από της εκδόσεις SEΛΙΝΙ  ενώ το δικό μου αγγλικό έντυπο είναι των εκδόσεων headline



   Από το οπισθόφυλλο:


This is what he remembers, as he sits 
by the ocean at the end of the lane: 
A dead man on the back seat of the car,
and warm milk at the farmhouse: 
An ancient little girl, and an old woman 
who saw the moon being made:
A beautiful housekeeper with a monsterous smile:
And dark forces woken that were best left undistrbed.

They are memories hard to believe, waiting at
the edges of things. The recollections of a man
 who thought he was lost but is now, perhaps,
remembering a time when he was saved.


   Ήρωας αυτού του βιβλίου είναι ο τώρα πια μεσήλικας ¨Δεν ξέρω το όνομά του¨, και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο συγγραφέας Neil Gaiman αποφάσισε να μην μας το αποκαλύψει ποτέ.
   Δεν νομίζω πως είμαι στη θέση να περιγράψω αυτό το έργο παρά μόνο εντελώς επιφανειακά, χωρίς να μπαίνω στην ουσία του.
   Αν όμως είναι αυτή η απάντησή στην ερώτηση : με τι έχει να κάνει η υπόθεση? προτίθεμαι να απαντήσω.


   Ο ήρωας του βιβλίου, καθώς επιστρέφει στη πόλη που έμενε παιδί, βρίσκει τον εαυτό του να ελκύεται από το σπίτι στο τέλος του δρόμου. Το σπίτι της Lettie Hempstock, της μαμάς και της γιαγιάς της. Καθώς κοιτάζει τα νερά της ¨λιμνούλας για τις πάπιες¨ (μια λίμνη που η Lettie έλεγε ωκεανό) θυμάται πράγματα που δεν θυμόταν καν πως είχαν συμβεί. Πράγματα τόσο ανήκουστα που είναι αδύνατον να τα ξεχάσει κανείς - παρόλο που ο ήρωας ήταν μονάχα επτά χρονών όταν συνέβησαν.

   Τα να βλέπεις έναν άνθρωπο που έχει προπολού περάσει την παιδική, αθώα του ηλικία, να μπαίνει βαθιά μέσα στη κοσμοθεωρία ενός επτάχρονου αγοριού, ήταν απλά μαγικό. Γιατί ο Neil Gaiman έχει στ' αλήθεια έχει δημιουργήσει μαγεία.


   Τα πάντα χάλασαν μόλις άφησε το χέρι της. Και η αλήθεια είναι ο ο ήρωας δεν ήθελε να αφήσει το χέρι της φίλης του. Ήταν μια στιγμή λίγων δευτερολέπτων η οποία έμελλε να είναι και η καθοριστική. Μέσα από αυτή τη στιγμή ελευθερώθηκε μια Κορακογεννημένη - Skarthach. Μια στιγμή και οι καθαριστές - cleaners επέστρεψαν.
   Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου θεωρώντας πως ήταν ένα ανάγνωσμα γεμάτο αλληγορίες και κρυφά νοήματα αλλά τώρα πια δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Είναι ένα βιβλίο με πολύ τροφή σίγουρα. Και ένα βιβλίο που σίγουρα θα μου μείνει στο μυαλό από τις υπέροχες φράσεις του.


~ Δεν κρύωνα πια, και ήξερα τα πάντα - I was no longer cold, and I knew everything.

~ Ήξερα τα πάντα - I knew everything

~[...]  ήταν πως δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που τα ήξερα όλα. - [...]  was that it had not been long ago since I had know everything.

~ [...] τίποτα δεν μπορούσε να με σκοτώσει - [...] nothing could kill me

~ Ποτέ δεν θα αφήσω το χέρι σου, εκτός και αν μου το ζητήσειςI will never let go your hand, not unless you tell me to.

~ Εκείνη τη στιγμή, επιτέλους, για μια φορά στα παιδικά μου χρόνια, δεν φοβόμουν το σκοτάδι, και ήμουν απόλυτα έτοιμος να πεθάνω (όσο έτοιμος μπορεί να είναι ένας επτάχρονος, βέβαιος για την αθανασία του), αρκεί να πέθαινα περιμένοντας τη Λέτι. Επειδή ήταν φίλη μου. - At that moment, for once in my childhood, I was not scared of the dark, and I was willing to die (as willing as a seven-year-old, certain for his immortality, can be) if I died waiting for Lettie. Because she was my friend.

~ [...] θα είσαι και εσύ ένα τίποτα. Αλλά, ό,τι περισσέψει απ' αυτό το τίποτα, θα μπορέσω να το κρατήσω. - [...] you too will be nothing. But whatever remains of that nothing will be mine to keep 

~  Μακάρι να έβλεπα ποιος μιλούσε. Αν έχεις κάτι συγκεκριμένο να φοβάσαι, κάτι που το βλέπεις με τα μάτια σου και όχι κάτι που θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, είναι πιο εύκολα τα πράγματα - I wished I could have seen who was talking. If you have something to fear, rather than something that could be anything, it is easier.

~ Α, τα τέρατα φοβούνται, γι' αυτό είναι τέρατα - Oh, monsters are scared

~ Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να κάνει ένας άντρας  και να μην το κάνω δύο φορές πιο γρήγορα και άλλες πέντε καλύτερα - I dunno what blessed good a man would be! Nothing a man could do around this farm that i can't do twice as fast and five times as well!

~ [...] αλλά ο φόβος του θανάτου μας δίνει δύναμη  - [...] but fear of death give us strength

Μετάφραση: Μαρία Έξαρχου 
________________________________________________________________

Spoilers

1. Όταν άρχισα να δακρύζω, νόμιζα πως έκλαιγα γιατί η Lettie Hempstock ήταν νεκρή. Ύστερα όμως την πήγαν στον ωκεανό, ανάρρωνε. Τελικά, έπειτα από την ολοκλήρωση του αναγνώσματός μου κατέληξα πως έκλαιγα όχι για την Lettie Hempstock, αλλά για την ίδια την μνήμη. Η λήθη είναι χειρότερη από τον θάνατο. Έκλαιγα και αναρωτιόμουν αν πέρασε ποτέ από τη ζωή μου, η δική μου προσωπική οικογένεια Hempstock. Αν είχα ζήσει πράγματα που ξέχασα και αν επρόκειτο να τα θυμηθώ. Αναρωτήθηκα μήπως είμαι χαμένη, αλλά κάποτε, κάποιος με είχε σώσει. Και ποιος άραγε να είναι αυτός ο Κάποιος?

~ 'I want to remember,' I said. 'Because it happened to me. And I'm still me.'

Οι φωτογραφίες είναι από το Google , το Yoku's Reniew A Day - Cook Another και το Neil Gaiman's Journal

3 σχόλια:

  1. Φαίνεται πολύ ωραίο βιβλίο, έχει αυτό το σουρεάλ-μυστηριώδες-σκοτεινόξηθε98φνυμοδ,ξπ πράγμα που μου αρέσει. Επίσης, μ' αρέσει ΤΡΟΜΕΡΑ που ο συγγραφέας δεν αποκαλύπτει τ' όνομά του.
    ΕΠΙΣΗΣ, ανήκεις σε λέσχη ανάγνωσης; Εγώ θα ήθελα πολύ να ήμουν σε μία αλλά έχω δει μόνο σε ταινίες. :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΚΑΙ, το spoiler σου είναι τρομερό έτσι όπως το έχεις γράψει σε λατρεύω, είσαι θεά! :)

      Διαγραφή
    2. Ναι, έχει αυτό το μυστηριώδες-σκοτεινόξηθε98φνυμοδ,ξπ πράγμα που λες. Μόνο που δεν θα συμφωνύσω ιδιαίτερα στη λέξη σουρεάλ. Είναι ιδιαίτερα ρεαλιστικό. Αναλύει - μέσα σε όλα - τον τρόπο που σκέφτεται ένας επτάχρονος, και αυτό είναι κάτι που το κάνει ακόμα πιο όμορφο. Όταν λέω λέσχη, δεν το εννοώ με ακριβώς αυτό το τρόπο. Είμαστε 3 παιδιά - Εγώ, η Ζωή και ο Τάσος - από τελείως διαφορετικά μέρη της Ελλάδας, που κάνουμε συζητήσεις για βιβλία. Αν θέλεις μπορείς να έρθεις και εσύ , δεν νομίζω τα παιδιά να έχουν πρόβλημα.
      Κανονικά θα έπρεπε να σε μαλώσω που διάβασες το spoiler χωρίς να διαβάσεις το βιβλίο, αλλά με αυτό το υπέροχο σχόλιό σου, δεν μπορώ να σου θυμώσω. Σε ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ. Πραγματικά η υποστίριξη που δείχνετε είναι το παν. Τώρα, έτσι ενημερωτικά, το spoiler το έγραψα μόλις διάβασα την τελευταία σελίδα. Ήταν η απλή και ωμή μου γνώμη την οποία την έγραψα πρώτα στο κινητό μα δάκρυα ακόμα στα μάτια - να φανταστείς, για να το γράψω μου πήρε την διπλάσια ώρα, επειδή δεν έβλεπα καλά.
      Τα σχόλιά σου είναι πάντα απίστευτα ειλικρινά και μου δίνουν πολύ χαρά. Σε ευχαριστώ.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...