Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Τα Θανάσιμα Εργαλεία: Η Πόλη της Στάχτης - The Mortal Instruments by Cassandra Clare βιβλίο 2

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες 



Έκανα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, και διάβασα το δεύτερο βιβλίο της σειράς Mortal Instruments - Θανάσιμα εργαλεία. Είμαι εδώ λοιπόν για να σας το σχολιάσω (και όχι  μόνο).


   Πριν από όλα θα ήθελα να αναφέρω το πόσο τυχερή ήμουν, που μπόρεσα και βρήκα το βιβλίο στην ελληνική του έκδοση, παρ' όλο που ο εκδοτικός οίκος Πλατύπους έχει κλείσει. Πιο συγκεκριμένα, πήρα το βιβλίο αυτό από ένα παλαιοπωλείο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, γύρω στα  60% πιο φτηνά, ξέρετε γιατί? Γιατί ήταν καμένο. Ούτε απομεινάρι από τα χειρόγραφα της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας να ήταν. Και τώρα θα ρωτούσε κανείς: Αφού ήταν καμένο, γιατί το αγόρασες? Και θα απαντήσω. Όταν εγώ περνούσα από το μαγαζί ήταν κλειστό, έτσι έβαλα την μαμά μου να πάει να μου το αγοράσει. Ο πωλητής όμως πρέπει να ήταν πολύ κλέφτης, λωποδύτης, αλήτης κτλ (εντάξει, αστειεύομαι) γιατί αντί να της δώσει το το έντυπο που είχε στη βιτρίνα της έδωσε ένα άλλο, που ένας θεός ξέρει που το είχε καταχωνιάσει. 
   Τώρα, έπειτα από το κομμάτι που παραπονιέμαι για όλους και για τα πάντα, γιατί είμαι γνωστή γκρινιάρα, ήρθε η ώρα να σας μιλήσω για το βιβλίο.



Από το οπισθόφυλλο:

Clary Fray just wishes that her life would go back to normal. But what's normal when you're a demon-slaying Shadowhunter, your mother is in a magically induced coma, and you can suddenly see Downworlders like werewolves, vampires, and faeries? If Clary left the world of the Shadowhunters behind, it would mean more time with her best friend, Simon, who's becoming more than a friend. But the Shadowhunting world isn't ready to let her go — especially her handsome, infuriating, newfound brother, Jace. And Clary's only chance to help her mother is to track down rogue Shadowhunter Valentine, who is probably insane, certainly evil — and also her father.



    
   Έχω να δηλώσω πως αυτό το βιβλίο με έβγαλε από το reading slump, και είμαι απίστευτα χαρούμενη για αυτό. Είχα να διαβάσω τόσο πολύ και με τόσο ενθουσιασμό, πάρα πάρα πολύ καιρό. Η αλήθεια είναι ότι το είχα αγοράσει εδώ και μήνες, αλλά ο μόνος λόγος που δεν το είχα αρχίσει  ήταν γιατί δεν είχα ακόμα αγοράσει το City of bones... 



   Μα μόλις το άρχισα, δεν το άφησα σχεδόν καθόλου από τα χέρια μου. Το ξεκίνησα μια ωραία Τετάρτη και στις 23:41 της επόμενης Δευτέρας το είχα τελειώσει, και το είχα αφήσει να μου καταστρέψει την καρδιά, ιδικά αφότου είχα διαβάσει τόσα spoilers για ολόκληρη τη σειρά. Καλύτερα να μην το συζητήσουμε.
   Η λέξη που μου έρχεται στο μυαλό για αυτό το βιβλίο είναι: εθιστικό. 



   Το βιβλίο ακολουθεί την ιστορία από εκεί που την είχαμε αφήσει στο προηγούμενο βιβλίο, λίγες εβδομάδες μετά.
   Η Clary έχει ανακαλύψει πως είναι μια Κυνηγός Σκιών - Shadowhunter...



... ο πατέρας της δεν είναι αυτός που νόμιζε εδώ και δεκαπέντε χρόνια, αλλά ο Valentine, ένας φανατικός Shadowhunter που προτίθεται να κάνει τα πάντα στη προσπάθειά του να εξολοθρεύσει την δαιμονική δύναμη στον κόσμο, θεωρώντας τον εαυτό του σταλμένο από τον ίδιο το Θεό, ενώ έχει και έναν αδελφό, του οποίου την ύπαρξη αγνοούσε και τυχαίνει να είναι ερωτευμένη μαζί του. Το όνομά του Jace.



   Με την μητέρα της σε μια κρίσιμη αλλά σταθερή κατάσταση στο νοσοκομείο, η Clary εύχεται να μπορούσε να γυρίσει στη παλιά της ζωή. Τα πράγματα όμως, δεν πηγαίνουν  έτσι όπως τα είχε σχεδιάσει, ενώ μέσα σε όλα, ανακαλύπτει δυνάμεις αλλόκοτες και υπερφυσικές - ακόμα και για έναν Shadowhunter -. Μα τι σύμπτωση, και ο αδελφός της έχει παρόμοιες δυνάμεις...  

   Γενικά,  προτιμώ αναγνώσματα που τα γεγονότα τους να μην είναι τόσο γρήγορα, νομίζω όλοι μας το έχουμε καταλάβει. Αυτό το "πατρόν" ολόκληρο το βιβλίο να αναφέρεται σε περιόδους μιας εβδομάδας με απωθεί, θα μπορούσα να πω. Μου αρέσει ένα βιβλίο να παίρνει τον χρόνο του. Ένα σχολικό έτος, ένα καλοκαίρι κτλ. 
   Αλλά αυτό το βιβλίο.. απλά  δεν μπορούσα να αντισταθώ...
   Θέλω να πω, σε αυτό το βιβλίο μαθαίνουμε κι άλλες πληροφορίες για το παρελθόν, οι σχέσεις των πρωταγωνιστών εμβαθύνουν και το αποτέλεσμα είναι απλά ακαταμάχητο.
   Αν βρήκα ένα ελάττωμα, αυτό ήταν μονάχα ένα, και ήταν το γεγονός πως δεν είχαμε όσο αδέλφια Lightwood θα ήθελα. Δεν ανησυχώ όμως, κάτι μου λέει πως στα επόμενα βιβλία, αυτό το κενό θα αναπληρωθεί.



   Λίγες εβδομάδες πριν, αν με ρωτούσες την γνώμη μου για αυτή τη σειρά (έχοντας διαβάσει μονάχα το πρώτο) θα σου απαντούσα ένα ξερό καλή. Γιατί η αλήθεια να λέγεται το πρώτο βιβλίο δεν με "άγγιξε"και τόσο. Τώρα όμως μπορώ πω με μεγάλη τιμή: πολύ καλή. Και αυτό από το στόμα το δικό μου που σπάνια λέω καλό λόγο, σημαίνει κάτι. Ήταν ένα πραγματικά όμορφο βιβλίο, παρόλο που συνήθως τα δεύτερα βιβλία των σειρών δεν είναι το ίδιο ωραία όσο το προηγούμενο. Και το βιβλίο ήταν όμορφο, και η όλη διαδικασία ανάγνωσής του καθηλωτική. Αν και αυτή τη φορά, δεν είχαμε κάποια ιδιαίτερη αποκάλυψη.


 
   Ελπίζω όλοι σας να παρατηρήσατε πως στο τίτλο της ανάρτησης γράφει (και όχι μόνο). Ναι όπως καταλάβαμε ήρθε η ώρα για μια ακόμα τέτοια ανάρτηση. 
   Το σημερινό θέμα είναι πιο συγκεκριμένο, και έχει να κάνει με τις μεταφράσεις των βιβλίων. Υποθέτω, πως δεν είχα κάνει ποτέ ξανά λόγο για αυτό το θέμα, διότι δεν μου έχει ξανά τύχει να διαβάσω μια σειρά στη πρωτότυπη μορφή της (στα αγγλικά) και έπειτα να διαβάζω το δεύτερο μέρος της στα ελληνικά.
   Νομίζω πως αυτό το θέμα είναι μια προέκταση ενός προηγούμενο το οποίο το έχω ονομάσει Συννεφάκι. Κοντολογίς, μιλάει για την αύρα που βγάζουν τα βιβλία και το πως αυτή σε ακολουθεί αν το βιβλίο ήταν καλό. 
   Αυτό όμως που θέλω να εννοήσω μέσα από όλο αυτό, είναι πως η μετάφραση ενός βιβλίου παίζει έναν πολύ μεγάλο ρόλο. Δεν θα έπρεπε να το προσπερνάμε τόσο εύκολα. Μια σωστή μετάφραση είναι τουλάχιστον το 40% του τελικού αποτελέσματος που έχουμε στα χέρια μας. Γιατί ουσιαστικά, μέσα από τις λέξεις τους, οι μεταφραστές/μεταφράστριες δημιουργούν το δικό του συννεφάκι. Μέσα από την δική μου εμπειρία, διαβάζοντας τα πρώτα δύο βιβλία της σειράς, αποσαφηνίστηκε μέσα στο κεφάλι μου η έννοια του βιβλίου. Το πρώτο με το δεύτερο βιβλίο, ναι, είχαν μια σχέση (φυσικά και θα είχαν, αν δεν υπήρχε σχέση, θα είχαμε πρόβλημα) αλλά δεν υπήρχε αυτό το κάτι στον αέρα που να σου θύμιζε ότι διάβαζες Cassandra Clare. Ίσως φταίει που δεν ξέρω τόσο καλά αγγλικά, αλλά πιστεύω πως ο κύριος λόγος που δεν υπήρχε αυτή η συσχέτιση, ήταν λόγο της μετάφρασης. Και προς Θεού, δεν γράφω αυτή τη τεράστια παράγραφο για να πω κάτι κακό για την μεταφράστρια, η δουλειά της κυρίας Φωτεινής Μοσχή ήταν άκρως καλοδουλεμένη (αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι μετέφρασε την λέξη blade σε ραβδί) αυτό που προσπαθώ να πω είναι, πως εγώ, ως αναγνώστρια ένιωσα να υπάρχω σε δύο ξεχωριστά Συννεφάκια, και αυτό θεωρώ πως είναι αποτέλεσμα των λέξεων που χρησιμοποιεί ο κάθε μεταφραστής. Άλλωστε αυτό που λένε, είναι σωστό: πάντα κάτι χάνεται στη μετάφραση..



   Ένα όμως είναι σίγουρο: χρειάζεται αδιαμφισβήτητα το  βλέμμα οποιοδήποτε αναγνώστη που του αρέσει το φανταστικό. Η άνοδος του σε σχέση με το πρώτο βιβλίο ήταν θεαματική... 

(P.S. Χρόνια Πολλά, Lily Collins)


______________________________________________________

Spoilers

1. (μόνο για αυτούς που έχουν διαβάσει ολόκληρη τη σειρά) Εντάξει, δεν μπορώ να κρατηθώ καθόλου, όλοι το έχουν καταλάβει πια. Και όπως είναι  φυσικό, πριν ακόμα διαβάσω αυτό το βιβλίο,  ήξερα πως η κυρία Imogen Herodale ήταν η γιαγιά του Jace. Δεν είναι ανάγκη να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η στιγμή λοιπόν που  κατάλαβε ότι ο Jace ήταν ο εγγονός της, ο μοναδικός συγγενής της που είναι ζωντανός και είναι έτοιμη να του το πει, αλλά ξαφνικά ξεπετάχτηκε εκείνος ο δαίμονας και την σκότωσε,  νεκρή με ένα χαμόγελο στα χείλη ήταν ένα χτύπημα κάτω από την μέση. Είχε μόλις βρει τον εγγονό της, και είχε πεθάνει προσπαθώντας να τον σώσει. Και τα κατάφερε. Η ψυχή μου πόνεσε εκείνη τη στιγμή. Και ακόμα πονάει.. Τέτοιο πόνο είχα να νιώσω από τότε που πέθανε η Dobby στο Harry Potter and the deathly hallows.




2. Μπορώ να πω και επίσημα πια πως μισώ τον Valentine. Θα ήθελα πολύ να τον βρίσω ειλικρινά, αλλά προσπαθώ να κρατήσω και ένα επίπεδο. Ειλικρινά όμως, εκείνη η στιγμή που άρχισε να λέει στον Jace πως αυτός ήταν ο μοναδικός επέτειος για όλη αυτή τη καταστροφή... Εντάξει, στην πραγματικότητα ήταν ο δαίμονας το φόβου ο Agramon,  αλλά και πάλι.. Όλοι ξέρουμε ότι θα ήταν ικανός να το πει.. (και ας μην αναφερθώ στο γεγονός ότι είπε στην Clary να διαλέγει τους φίλους της με καλύτερο κριτήριο, αναφερόμενος στον Simon, και λέγοντάς της, πως θα διαλέξει αυτός τους φίλους της)

3. Το όνομά του Jace. Η αλλιώς, όπως θα πρέπει να συνηθίσετε να τον βρίσκετε στο όμορφο blog μου, ο ηλίθιος Jace (εντάξει, το ηλίθιος για εμένα είναι κομπλιμέντο, αλλά πιάνεται το νόημα). Μα ειλικρινά, είναι δυνατόν, μετά από όλα αυτά που είχαν γίνει, μετά από τόσες εξομολογήσεις (που δεν τις θυμάμαι με λεπτομέρειες, αλλά θυμάμαι την ύπαρξή τους) να πιστεύει πραγματικά πως η μόνη σχέση που θα ήθελε η Clary μαζί του να είναι αδελφική? Πόση ηλιθιότητα και βλακεία μπορεί να χωρέσει σε μια στιγμή. Μια στιγμή που φυσικά μου θύμισε κάθε χαζομάρα που είχαν κάνει όλοι οι αντρικοί χαρακτήρες σε βιβλία και ταινίες. Ντροπή και αίσχος..



4. Πρέπει να είμαι υπερευαίσθητη, γιατί αλλιώς δεν εξηγείται για ποιον λόγο ένιωσα τόσο απίστευτα απαίσια, όταν ο Jace ήταν έτοιμος να φύγει από το Ινστιτούτο, αλλά εκείνη τη στιγμή μπήκε μέσα στο δωμάτιό του η Maryse Lightwood λέγοντας του πως είναι πραγματικό μέρος της οικογένειας τους.. Αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά στη στιγμή που άρχισε να του τραγουδάει εκείνο το γαλλικό νανούρισμα (το νανούρισμα που παραπονιόταν πως δεν το είχε τραγουδήσει ποτέ σε αυτόν). Τι στιγμή και αυτή.. 



 5. Και αφού όλα είχαν τελειώσει, το πλοίο του Valentine είχε σχεδόν ανατιναχτεί στον αέρα, και η Clary λέει ωραία τελειώσαμε, επιπλέοντας στο νερό, ανακαλύπτει πως ο κολλητός της πρόκειται να πεθάνει γιατί είναι βαμπίρ, και οι ηλιαχτίδες του ήλιου θα έρχονταν απροκάλυπτα.. τσουπ, γίνεται το θαύμα και ο Simon  δεν πεθαίνει, αφού είχε πιει από το αίμα του Jace. Μα μονάχα για μια στιγμή, η Clary νόμιζε πως όντως ο καλύτερος φίλος της - ο αδελφός της - θα πέθαινε..Μια στιγμή που είμαι σίγουρη θα μπορούσε να λυγίσει τον καθένα (well, not Valentine) 

Οι εικόνες είναι από τα sites: Pinterest, Gifwave, tmiecuador, rebloggy, fanpop.

4 σχόλια:

  1. Και ενω ειμαι αρρωστη στον καναπε με το An illustrated history of notable shadowhunters and denizens of Downworld στο χερι,βλεπω την αναρτηση σου...ενταξει δε θα αρχισω να ξαναλεω οτι ενθουσιαστηκα αλλα θα περασω κατευθειαν στο ψητο.
    1.Αν ηδη απο το δευτερο βιβλιο υπαρχει τετοιος ενθουσιασμος που να σε δω τι θα κανεις στα αλλα😉
    2.Ολοι πιστευω οτι σιχαινομαστε τον Valentine(θελω να ελπιζω οτι δεν υπαρχει κανας σαδιστης εδω μεσα).Αλλα κακο σκυλι ψωφο δεν εχει οπως λενε.
    3.Για καποιο λογο το δευτερο αυτο βιβλιο εχει περασει και δεν εχει πολυακουμπησει...δεν ξερω γιατι.Αλλα τωρα που διαβασα την αναρτηση σου θυμηθηκα οτι ναι και εδω ειχαν γινει σημαντικα πραγματα,δεν ηταν τοσο αδιαφορο τελικα.
    4.Ο Jace μου εβγαλε την πιστη μεχρι να κανει κατι με την Κλερυ.Ανθρωποι ειμαστε και εμεις,ποσο υπομονη να εχουμε????
    5.Αυτο με τη μεταφραση το επαθα και εγω .Εθχα τα πρωτα δυο βιβλια στα αγγλικα και μολις πηρα τα επομενα τρια στα ελληνικα επαθα ενα μικρο σοκ στην αρχη γιατι ενιωθα οτι διαβασα βιβλιο αλλου συγγραφεα(και γιατι ανακαλυψα οτι τον Simon δεν τον λενε Σιμον,κατι που δεν το λεμε παραεξω).
    Περιμενω πως και πως να διαβασεις τα επομενα και να ακουσω γνωμη!Συνεχισε ετσι😚

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Περαστικά σου.. Κοίτα, γενικά δεν θα έλεγα πως ήταν το καλύτερο ανάγνωσμα, αλλά το να βγαίνεις από τόσους μήνες reading slupm σε κάνει να βλέπεις και τα μικρά πράγματα μεγάλα. Πιο μεγάλα από το κανονικό τους. Αλλά γενικά ναι μου άρεσε περισσότερο από το πρώτο.. Και όντως, συμφωνώ και στο θέμα Valentine και στο θέμα Jace.. Σε ευχαριστώ πολύ, αλλά νομίζω πως θα μου πάρει λίγο καιρό να διαβάσω το επόμενο. Βέβαια, που ξέρεις μπορεί να συμβεί και κανένα θαύμα. Τα σχόλιά σου με κάνουν πάντα απίστευτα χαρούμενη.

      Διαγραφή
  2. Αν κάνεις έτσι από το 1ο δεν ξέρω πόσα θα αντέξεις μετά :p
    Για τον Βαλεντάιν ναι όλοι τον μισούμε αλλά υπάρχει κάποιος που μισούμε ακόμα περισσότερο. Διάβασε τα παρακάτω βιβλία και θα καταλάβεις.
    Ερώτηση: Πώς γίνεται να πήρες το 2ο και μετά το 1ο;;
    Θα έλεγα και άλλα αλλά είμαι σαν ζόμπι οπότε άλλη φορά! Ciao!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει, όταν λέω ότι το λάτρεψα υπερβάλω λίγο. Δεν μου άλλαξε και την κοσμοθεωρία, αλλά ήταν ένας πολύ όμορφος τρόπος και αρχή να βγω από το reading slump μετά από τόσους μήνες. Και όντως, μισώ τον Valentine, αλλά είμαι σίγουρη πως έχεις δίκιο. Πήρα πρώτα το δεύτερο για τον μοναδικό λόγο επειδή νόμιζα πως κάποιος άλλος θα προλάβαινε να το αγοράσει.. Έκανα λάθος τελικά, ακόμα στη βιτρίνα του μαγαζιού είναι.. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου φτιάχνουν την διάθεση τα σχόλιά σου. (Αυτό το ciaο στο τέλος κάθε σχολίου, με τρελαίνει, με την καλή έννοια) Σε ευχαριστώ πολύ..

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...