Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

The mortal instruments - Θανάσιμα Εργαλεία - City of Bones - Η πόλη των οστών βιβλίο 1 by Cassandra Clare (η γνώμη μου για την ταινία)

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες


Ήρθε λοιπόν η ώρα για μια ανάρτηση που περίμενα πως και πως να κάνω.. Και πόσο μάλλον να αρχίσω να διαβάζω μια σειρά που όταν άρχισε ήμουν ακόμα 3 χρονών.. Για μια σειρά που έχει γίνει θρύλος..



   Ας ξεκινήσω με τα βασικά λέγοντας πως όταν πήρα το βιβλίο, είχα τις γνώσεις μιας άμαθης παιδούλας, έχοντας δει μονάχα την ταινία - για την οποία θα μιλήσουμε μετά.



   Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής ο κυριότερος λόγος που ήθελα τόσο να διαβάσω τη συγκεκριμένη σειρά, ήταν γιατί όλοι έλεγαν τα καλύτερα. Και έπειτα, ένιωθα απίστευτα χαζή κατά την διάρκεια αστείων που κάνουν μεταξύ τους fans της σειράς (ακόμα νιώθω). Ειδάλλως, δεν νομίζω πως θα έμπαινε στη λίστα ανάγνωσης σε περίοδο σχολείου. 
   Αυτό όμως που με προβλημάτιζε ήταν γιατί το βιβλίο έχει κάνει τέτοια μεγάλη επιτυχία. Η απάντηση βέβαια δεν άργησε να εμφανιστεί μπροστά στα μάτια μου.



Από το οπισθόφυλλο:

When fifteen-years-old Clary Fray heads out to the pandemoniym Club in New York City, she hardly expects to witness a murder - much less a murder committed by three teenagers covered with strange tatoos and brandishing bizarre weapons. Then the body disappears into thin air. It's hard to call the police when the murderers are invisible to everyone else and when there is nothing -not even a smear of blood- to show that thw boy had died. Or was he a boy?

This is Clary's first meeting with the Shadowhunters, warriors dedicated to ridding the earth of demons. It's also her first encounter with Jace, a Shadowhunter who looks a little like an angel and acts a lot like a jerk. Within twenty-four hours Clary is pulled into Jace's world with a vengeance, when her mother disappears and Clary herself is attacked by a demon. But why would demons be interested in ordinary mundanes like Clary and her mother? And how did Clary suddenly get the Sight? The Shadowhunters would like to know... 
Exotic and gritty, exhilarating and utterly gripping, Cassandra Clare's ferociously entertaining fantasy takes readers on a wild ride that they will never want to end.
 




   Μπορώ να πω με μεγάλη σιγουριά πως ο λόγος για τον οποίο αυτή η σειρά έχει αγαπηθεί αν όχι από όλους τους αναγνώστες της, τους περισσότερους, είναι γιατί νιώθεις πως υπάρχεις μέσα στη ιστορία. Και δεν εννοώ πως ο τρόπος της γραφής της Cassandra Clare είναι τέτοιος που σε βάζει κυριολεκτικά μέσα στο βιβλίο (αν και πράγματι είναι). Όχι, ήταν οι λεπτομέρειες. Αυτά τα μικρά πραγματάκια που κάνουν την διαφορά. Εκείνες οι στιγμές που μαθαίνεις αυτά τα λίγα ασήμαντα πράγματα και νιώθεις πως ξέρεις τους χαρακτήρες σαν να ήταν η οικογένειά σου. Όπως όταν διαβάζεις ότι η όμορφη κοκκινομάλλα πρωταγωνίστριά μας, Clary Fray δεν μπορεί να σηκώσει μονάχα το ένα της φρύδι - πόσο την νιώθω. Ή ότι ο Jace Wayland είναι αριστερόχειρας. 



Καλύτερα όμως να περάσω στο βιβλίο καθαυτό. 

   Τι πιο λογικό να θες να πας να γλεντήσεις με τον κολλητό σου, σωστά? Με αυτή τη λογική λοιπόν, η Clary αποφασίζει να βγει με τον κολλητό της Simon ένα ωραίο κυριακάτικο βράδυ του Αυγούστου. Τα πράγματα όμως δεν πάνε καθόλου όπως τα περίμενε, όταν βλέπει τον νεαρό ξανθό από πάνω, and his gang, να σκοτώνουν ένα μπλε-μάλλικο παιδί (με μπλε μαλλιά τέλος πάντων). Και τότε είναι που μαθαίνει πως η ζωή της είναι βασισμένη σε ένα καλοστημένο ψέμα. Τότε είναι που μαθαίνει πως στις φλέβες της ρέει αγγελικό αίμα.






   Μέσα λίγες ώρες βρίσκεται σε έναν κόσμο που ήταν αόρατος μπροστά στα μάτια της. Είναι μια κυνηγός Σκιών και κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί, ακόμα και αν το σώμα της δεν είναι σημαδεμένο από ρούνους.



   Shadowhunters, οι αλλιώς κυνηγοί σκιών.. πλάσματα μισά άνθρωποι, μισά άγγελοι. Πλάσματα που ζουν για να καταστρέφουν δαίμονες στο μάταιο τούτο κόσμο.. 
   Και τα πράγματα χειροτερεύουν με την μητέρα της Jocelyn να έχει εξαφανιστεί ενώ στο σπίτι της υπάρχει ένα δαίμονας Forsaken να σουλατσάρει ανενόχλητος..






   Όλα όσα ξέρει καταρρέουν και είναι αναγκασμένη να γίνει ένα πιόνι σε ένα παιχνίδι που δεν έχει μάθει  να παίζει.
   Ο κολλητός της έχει απαχθεί, ένας μάγος -warlock- της δείχνει τμήματα της αλήθειας της, και όσο τα εικοσιτετράωρα περνούν ανακαλύπτει πως η οικογένειά της δεν είναι αυτή που ξέρει, και εγώ να μην έχω πια τι άλλο να πω, εκτός του ότι το βιβλίο ήταν ακριβώς ότι περίμενα.



   Όμως, επειδή η αλήθεια είναι το παν, η τελευταία πρόταση της προηγούμενης παραγράφου δεν είναι απόλυτα ειλικρινής.
   Περίμενα κάτι ακόμα, δεν ξέρω τι. Ίσως τα standars μου να ήταν πολύ υψηλά έπειτα από όλα αυτά που είχα ακούσει, και αυτός ήταν και ο λόγος που δεν έβαλα πέντε αστεράκια στο Goodreads - υπήρχε ένα ακόμα μικρό περιθώριο το βιβλίο να γίνει ακόμα καλύτερο. Τόσο τόοοοοοοοσο λίγο.





Ο κόσμος των Shadowhunters είναι ένα τίποτα για τους απλούς θνητούς-mundanes (συγχωρήστε με, αλλά δεν ξέρω την ακριβή μετάφραση στα ελληνικά). Παρόλα αυτά, ο κόσμος τους είναι σχεδόν όσο μεγάλος (σε ηλικία) είναι και ο δικός μας. Ένας επουράνιος άγγελος στη γη, και ένα κύπελλο ήταν η αφορμή για την γέννηση αυτού του γένους. Πίσω στο χρόνο, στην εικονομαχία το ανθρώπινο γένος χρειάστηκε βοήθεια. Τότε ήταν που ήρθε ο άγγελος Raziel και ανέμειξε το αίμα του με αυτό του Jonathan Shadowhuter και ο δεύτερος έγινε ο πρώτο κυνηγός Σκιών. Το κύπελλο αυτό ονομάστηκε Mortal Cup, και είναι ένα από τα τρία Θανάσιμα Εργαλεία - Mortal Instuments, μαζί το Mortal Sword φυλαγμένο στη Silent City, και o Mortal Mirror, χαμένος χρόνια τώρα... (*γκουχ γκουχ*)


   
Το βιβλίο όμως, σε γενική ομολογία ήταν πραγματικά καλό. Υπήρχαν στιγμές που ζήλεψα το τρόπο γραφής, το πως μπορεί κανείς να περιγράψει ένα τόπο ή ένα πρόσωπο. Τα υπέρ και τα κατά μιας μορφής από μια υποκειμενική μεριά. Και μέσα σε όλα ήταν ένα ενθουσιώδες διάλειμμα το χιούμορ που έβγαζαν αυτές οι σελίδες..



Και τώρα η ώρα για την ταινία. Η σχέση μεταξύ ταινίας και βιβλίου ήταν άκρως διπολική. Ενώ στα πρώτα 3/4 της ταινίας ήταν όλα πολύ καλά δομημένα, το τελευταίο 1/4 της ταινίας μου τα χάλασε όλα - αφού διάβασα φυσικά το βιβλίο. Σε αντίθεση, τα πρώτα 3/4 του βιβλίου ήταν πολύ καλά, το τελευταίο 1/4 όμως, το απογείωσε. Και όταν λέω ένα τελευταίο 1/4 εννοώ το κομμάτι με την ιστορία του Luke και έπειτα.



Μπορώ να δηλώσω με κανένα ενδοιασμό πως ο Jamie Campbell Bower ήταν ο ιδανικότερος για τον ρόλο του Jace. Υπέροχος, απίστευτος, φαντασμαγορικός και ότι επίθετο του προσάψει κανείς θα είναι λίγο. Λες το όνομα Jace και σου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό ο Jamie Campbell Bower. Τι άλλο μπορεί να θελήσει ένας ηθοποιός όταν υποδύεται ένα χαρακτήρα ενός τέτοιου είδους?



Αν και όλοι, όλοι οι ηθοποιοί του καστ της ταινίας ήταν απίστευτα συμπαθητικοί - η συμπάθειά μου για τον Kevin Zegers είναι απεριόριστη -, το αποτέλεσμα δεν με άφησε και τόσο ικανοποιημένη. Πιο συγκεκριμένα, η επιλογή του Godfrey Gao αν και μου άρεσε ιδιαίτερα ως Magnus Bane, έτσι όπως ήταν σχεδιασμένος από τον σκηνοθέτη (?), σεναριογράφο(?) με άφησε με μια μεγάλη απογοήτευση. Έπειτα έχουμε την πανέμορφη Jemima West με την ελαφριά γαλλική προφορά της που όσο υπέροχα και αν ήταν τα χαρακτηριστικά της, δεν ενέπνεε την αποφασιστικότητα της Isabelle Lightwood που είχα σχηματίσει στο μυαλό μου.. Κάτι το οποίο ισχύει και για τον κινηματογραφικό της αδελφό.. Από την άλλη ο Robert Sheehan μου άρεσε ιδιαίτερα..



Και έπειτα είναι η Lily Collins. Τα συναισθήματα μου είναι τόσο ανάμικτα για αυτή την τόσο χαρισματική ερμηνεύτρια που πραγματικά δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σας μεταδώσω αυτά που νιώθω. Καταρχάς πρέπει να ξεκαθαρίσω πως ήμουν από την αρχή μεγαλύτερη fan της ταινίας παρά της σειράς. Βέβαια όλα αυτά είναι βλακείες, ή είσαι fan ή δεν είσαι. Παρόλα αυτά κατά την διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου στο μυαλό μου σχηματίστηκε περισσότερο φράσεις της Katherine McNamara από την σειρά, παρά πράγματα που είχε πει η Lily Collins. Όμως, όταν σκεφτόμουν την Clary μου έρχονταν αυτόματα η δεύτερη στο μυαλό. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως αν και στο μυαλό μου, μού σχηματίζονταν το πρόσωπο της Lily Collins αλλά ταυτόχρονα θυμόμουν την φωνή και της εκφράσεις του προσώπου της Katherine McNamara. Και βασικά, για να δώσουμε και ένα τέλος σε αυτό το κομμάτι της ανάρτησης, θεωρώ πως δεν δώσανε το κατάλληλο χώρο στη Lily, να δείξει το μεγάλο της ταλέντο και το πόσο καλή Clary Adele Fairchil θα μπορούσε να γίνει.

Υπέροχο που είδαμε την Cassandra Clare, herself στη ταινία, ακόμα και αν κόπηκε η σκηνή.. [ 2:00 ]


amirul zafrei




_____________________________________________________________________________________________

Spoilers

1. Η αλήθεια είναι πως πριν ακόμα τελειώσω το βιβλίο είχα την τύχη να κάνω διάφορες συζητήσεις για αυτή την ταινία. Σε μια από αυτές τις συζητήσεις μια πολύ καλή μου φίλη μου είπε πως δεν της άρεσε η ταινία. Σοκ, δεν ήξερα από που μου ήρθε. Βέβαια, για να μην καταλήξουμε σε διαπληκτισμούς πέρασα το γεγονός χωρίς να δώσω κάποια ιδιαίτερη βαρύτητα. Όταν όμως κάτι εικοσιτετράωρα πριν διάβασα το κεφάλαιο The werewolf's tale και έπειτα κατάλαβα πολύ καλά για ποιο λόγο δεν της άρεσε η ταινία. Τουλάχιστον για εμένα ήταν ο βασικότερος. Θέλω να πω, χάθηκαν τόσες πολλές πληροφορίες που πραγματικά δεν ξέρω πως θα τις γέμιζαν σε περίπτωση δεύτερης ταινίας.

2. Εντάξει, ήξερα πως δεν θα έβαζα τα κλάματα σε αυτό το βιβλίο, το ήξερα, θέλω να πω σε κανένα πρώτο βιβλίο δεν βάζεις τα κλάματα, σωστά? Κι όμως, εκείνη η μια μικρή παράγραφος στο τέλος του εικοστού τρίτου κεφαλαίου ήταν ικανή να με κάνει να κλείσω το βιβλίο και να κοιτάξω τον απέναντι τοίχο.

'' He made a sound like a choked lauugh before he reached out and pulled her into his arms. She was aware of Luke watching them from the window, but she shut her eyes resoutely and buried her face against Jace's shoulder. He smelled of salt and blood, and only when his mouth came closer to her ear did she understand what he was saying, what he had been whispering before, and it was the simplest litany of all: her name, just her name.'' 

Ήταν η στιγμή που πέθανα.

3. Τώρα που με έπιασε το ρομαντικό μου, έπρεπε όπως και δήποτε να μοιραστώ με κάποιον εκείνη την άλλη στιγμή που με έκανε με όση ειλικρίνεια μπορώ να μιλήσω, να χαμογελάω σαν ηλίθια.

"[...] And Jace is so much better when you're around." 
Clary's eyes widened. ''He is?"
''He is, actually. Less sharp-edged, somehow. It's not so much that he's kinder, but that he lets you see the kindness in him. [...]"

Θεέ, τι υπέροχη μικρή στιγμή και τι μπορεί να κάνει στα συναισθήματά μου..

Οι φωτογραφίες είναι από τα ακόλουθα sites: rebblogy και Pinterest

13 σχόλια:

  1. Αρχικα δεν ξερεις ποσο χαρηκα μολις ειδα αυτη την αναρτηση πρωι πρωι που ηρθε απο το πουθενα.
    Μονο που τωρα απλα δεν ξερω τι να πρωτοσχολιασω.
    😕😕😕
    Ας πουμε λοιπον οτι το τελος της ταινιας ηταν οντως αυτο που με ενοχλησε πραγματικα(ελπιζω να ξεπερασες το σοκ).Ααα και τα ραστα του Βαλενταιν.Αυτο ηταν το τελειωτικο χτυπημα.
    Και η αληθεια ειναι οτι εγω ξεκινησα τα βιβλια γιατι σκεφτηκα " ποσο καλα μπορει να ειναι πια???" Και οντως ηταν πολυ καλα.Το πρωτο βιβλιο ναι,συμφωνω οτι δεν ηταν τελειο (αν και σχεδον εφτασε την τελειοτητα) και θα το διαπιστωσεις και μονη σου πταν διαβασεις και τα υπολοιπα.
    Η Κλερυ δεν μπορει να σηκωσει το ενα της φρυδι?Δεν το θυμομουν αυτο για να ειμαι ειλικρινης.
    Τωρα να πω οτι συμοαθω ολους τους ηρωες εκτος απο εναν(ολοι ξερουμε ποιο ειναι το σκουλικι της υποθεσης)δεν εχει σημασια γιατι μαλλον ολοι το ιδιο κανουμε.
    Περιμενω να διαβασεις και τα επομενα και να ακουσω γνωμες😉😉ως τοτε καλο διημερο😚

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με κάνεις πραγματικά χαρούμενη.Νομίζω θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου. Ιδικά για αυτό με τα ράστα.. πόσο πολύ σε καταλαβαίνω.. Και να, η Κλέρι δεν μπορεί να σηκώσει μόνο το ένα φρύδι, νομίζω το λέει στη σελίδα 168 της αγγλικής έκδοσης, αλλά δεν είμαι και σίγουρη.. Είμαι σίγουρη για αυτό που λες, πάντα το πρώτο βιβλίο κάπως έτσι είναι. Είμαι προετοιμασμένη όμως για εσωτερικά ραγίσματα στα επόμενα βιβλία. Θα κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ, έχω αργήσει ήδη καμιά 10ετία. *μουτς μουτς*

      Διαγραφή
  2. Πολύ ωραία ανάρτηση δύο πράγματα μόνο: 1) το mundane σημαίνει κανονικός οπότε μπορούμε απλά να τους λέμε ανθρώπους νομίζω και 2) μάλλον εννοείς 23ο κεφάλαιο και όχι βιβλίο. Εκτός και αν έχω κάνει λάθος στο μέτρημα :p Σαν ταινία καλή ήταν αλλά σε σχέση με το βιβλίο ΌΧΙ και ξανά ΟΧΙ. Οι ηθοποιοί ήταν καλοί αλλά αυτό το πράγμα ότι ράβουν κ κόβουν τις ταινίες όπως τις θέλουν...εγώ 1α είδα την ταινία κ μετά ανακάλυψα τα βιβλία και ήμουν like what? Αλλά πάντα ο Jamie μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω Jace και η Lily όταν ακούω Clary. H Κατ καλή είναι αλλά πολύ τσίριζε στην αρχή :p Σταματάω εδώ γιατί αν αρχίσω τώρα δεν θα τελειώσω ούτε του χρόνου! Ciao!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ντροπή μου ντροπή μου ντροπή μου, θα πάω να το διορθώσω κατευθείαν. Σε ευχαριστώ όπως και να έχει.. Σε νιώθω απόλυτα, όσο για το mundane ιδέα δεν είχα, μια c senior πάω στα αγγλικά τι να πρωτομάθω? Εντάξει, και εγώ μια από τα ίδια: πρώτα ταινία μετά βιβλίο και άστα, είναι πονεμένη συζήτηση. Γιατί αν ξεκινήσεις εσύ, θα ξεκινήσω και εγώ και ποιος μας πιάνει μετά.. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    2. ερώτηση πού το λέει ότι είναι αριστερόχειρας ο Jace? Το ότι η Κλαίρη δεν μπορεί να σηκώσει το 1 φρύδι μόνο δν το ήξερα.

      Διαγραφή
    3. Αυτό περί φρυδιού το λέει στη σελίδα 188 της αγγλικής έκδοσης, (αν δεις αυτό το σχόλιο +Ζωή Σταυροπούλου να ξέρεις) οπότε κάπου ανάλογα θα είναι και στην ελληνική έκδοση - δεν ξέρω ποια έχεις. Τώρα αυτό με τον Jace που είναι αριστερόχειρας, το λέει κάπου στο κεφάλαιο 23-Valentine, δεν θυμάμαι που ακριβώς. Αυτά, ελπίζω να σε κάλυψα..

      Διαγραφή
    4. Ευχαριστώ! Την αγγλική έχω αλλά πρέπει να κάνω 1 επανάληψη μ φαίνεται :p

      Διαγραφή
  4. Bonjour,
    Ouf, heureusement que j'ai pu traduire ton article. J'adore l'histoire autour de cet univers. J'ai lu les livres, vu le film et je suis actuellement la série adaptée des livres. C'est un univers qui me plaît.
    Bon dimanche, bisous.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. It's such a honor to know I have French readers. My Sunday is indeed good after I read your message.You (the readers generally) are the motivasion to keep trying.
    About the Shadowhunters.. well, I know the feeling, believe me, even if I am new in your family. Thank you for your great message, have a good Sunday you too...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άργησα λίγο να σχολιάσω αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ... Καλωσόρισες στο fandom! Πολύ ωραία ανάρτηση όπως πάντα. Θα συμφωνήσω ότι δεν ήταν 100% καλό το βιβλίο αλλά και πάλι πολύ επικό ξεκίνημα... Ανυπομονώ να ακούσω την άποψη σου και για τα επόμενα βιβλία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Εννοώ, ΦΕΤΟΣ άρχισα να διαβάζω τη σειρά. Ντροπή μου.. όμως, όπως και να έχει ποτέ δεν είναι αργά όπως λες και εσύ. Ελπίζω το αποτέλεσμα των επόμενων αναρτήσεων να σου αρέσει. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ εκ των προτέρων..

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...