Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Game Over της Κικής Ζουμπουλάκη (και όχι μόνο)


Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες



Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο αντικειμενική γίνεται. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα που θα διαβάσεις, πρέπει να ξέρεις πως είναι ότι πιο αντικειμενικό διαθέτω. ( δεν ξέρω καν αν η προηγούμενη πρόταση ήταν ορθή γραμματολογικά)
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος, και είναι σχετικά καινούριο.

Με μια πρόταση θα μπορούσα να πω, πως πλέον αυτό το βιβλίο είναι το αγαπημένο μου. Θέλω να πω, έχω διαβάσει πολλά βιβλία (θέλω να πιστεύω). Και έχω συγκινηθεί, και έχω κλάψει, και έχω βρίσει, αλλά με κανένα άλλο βιβλίο δεν έχω νιώσει έτσι. (τι αντικειμενικό)


Το πρώτο βιβλίο της συγγραφέα ήταν εκπληκτικό. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέριες, αλλά εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως το βιβλίο είχε πέσει στα χέρια μου μια χρονική στιγμή που αντικατροπτίζονται τι ένιωθα (πάνω κάτω) εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή. Αλλά είναι από αυτά τα βιβλία που αν δεν ήσουν ή είσαι στην ίδια κατάσταση, δεν μπορείς να καταλάβεις για ποιο πράγμα μιλάνε. Αυτό το βιβλίο δεν είναι έτσι.-

Από το οπισθόφυλλο:


Ο Έρωτας και ο Θάνατος 
παίζουν ένα παιχνίδι.
Ο Μάρκος και η Άννα
είναι τα πιόνια
αλλά δεν το ξέρουν

Για να κερδίσει ο Έρωτας
πρέπει να κάνει το Μάρκο να αγαπήσει.
Για να κερδίσει ο Θάνατος
πρέπει να κάνει την Άννα να πεθάνει.
Για να κερδίσουν το παιχνίδι
ο Μάρκος και η Άννα,
πρέπει αν πάρουν την ζωή τους 
στα χέρια τους.

Όταν διαβάζεις ένα τέτοιο οπισθόφυλλο, τι καταλαβαίνεις;
Είμαι σίγουρη πως το μυαλό σου θα πήγαινε παντού, εκτός αυτού:
τα αισθήματα είναι προσωποποιημένα. Λάθος πρόταση. Ο Έρωτας, ο Θάνατος, ο Πόνος, η Τραγωδία, ο Πόθος, όλα αυτά έχουν πόδια, σώμα, χέρια. Και δεν είναι φαντάσματα, ή πνεύματα. Υπάρχουν. Απλά εμείς οι θνητοί δεν μπορούμε να τους δούμε. Παραδείγματος χάρη: ο Πόθος γέννησε τον Θάνατο και τον Έρωτα. Βέβαια ο Έρωτας αντιπαθεί  τον πατέρα του, γιατί (έτσι πιστεύει) εμείς οι θνητοί τους μπερδεύουμε. Μπερδεύουμε τον Πόθο με τον Έρωτα.
   Μετά από εκεί και πέρα υπάρχουν και οι φιλίες. Ο Θάνατος και ο Πόνος, ας πούμε. Ο καλύτερος φίλος του Θανάτου είναι ο Πόνος.
   Ή η Τύχη, η Τύχη που αποφεύγει γενικά τα καζίνα. Συχνάζει άλλου ρε παιδί μου. ( δεν ξέρω πραγματικά πως θα γίνει μετάφραση αυτό το κείμενο)

Είναι από αυτά τα βιβλία που εύχεσαι να βγει theme song. Και να μεταφραστεί σε πολλές, πολλές γλώσσες.


¨ Εκείνη τη στιγμή δεν αναγνώρισε το συναίσθημα, καμουφλαρισμένο καθώς ήταν ανάμεσα στην έκπληξη, στη χαρά και στην ανακούφιση, πολύ αργότερα όμως, όταν θα προσπαθούσε να προσδιορίσει τη στιγμή που συνέβη, θα κατέληγε ότι, ναι, μέσα σ' εκείνη την πρόταση ήταν που ερωτεύτηκε την Άννα.¨



Τέλος πάντων, τα δύο μας αδελφάκια αποφασίζουν να παίξουν ένα παιχνίδι. Και όχι για πρώτη φορά. 

Το σημερινό (και όχι μόνο) είναι αφιερωμένο για τα βιβλία. Για την αύρα που βγάζουν τα βιβλία. Αυτό που εννοώ είναι πως, όταν διαβάζεις ένα βιβλίο, υπάρχει γύρω σου - γύρω από το σώμα σου, το μυαλό σου - ένα συννεφάκι. Και αυτό το συννεφάκι αντιστοιχεί στο τι ενέργεια εκπέμπει το βιβλίο. 
   Και όλο αυτό, συνήθως δεν το καταλαβαίνεις, μέχρι να τελειώσεις το βιβλίο, να αρχίσεις ένα καινούριο, και να ξαναδιαβάσεις το πρώτο.
   Ή καμιά φορά αν το βιβλίο ήταν πραγματικά καλό αυτό το συννεφάκι θα σε κυκλώνει ακόμα μονάχα και στη σκέψη του.
   Βέβαια, όλο αυτό με τα συννεφάκια δεν συμβαίνει με όλα τα βιβλία. Το συννεφάκι δεν είναι = με τον κόσμο των βιβλίων - τον κόσμο που πραγματεύεται -  (κάτι που σημαίνει πως δεν χρειάζεται να είναι σειρά βιβλίων για να το νιώσεις) αλλά το τι μέρος του δικού σου κόσμου ήσουν και τι ένιωθες εκείνη την περίοδο.. Και ας μην σου άρεσε το βιβλίο (ή η σειρά βιβλίων) συνήθως το συννεφάκι υπάρχει .
   Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω σε τι ευθύνεται το συννεφάκι. Ίσως όλα τα βιβλία έχουν ένα, απλά δεν έτυχε να το διαβάσεις την σωστή στιγμή. Ή το συγκεκριμένο συννεφάκι δεν ήταν ιδιαίτερα πυκνό για τον έναν ή για τον άλλο λόγο. (got it, συννεφάκι - πυκνότητα) 
   Αλλά νομίζω πως έχω γίνει κουραστική. Άσε που δεν ξέρω και αν περιέγραψα σωστά τι εστί συννεφάκι.

Πάμε πίσω στο βιβλίο.

Γενικά είμαι της άποψης πως όλα τα βιβλία έχουν αρνητικά. Και ακόμα δεν έχω δει κάποια εξαίρεση. Στη σημερινή περίπτωση: ήταν πολύ μικρό. Ήταν πολύ μικρό γαμώτο. Σκατένια μικρό. (τι ωραία που μιλάω) Ήθελα και άλλες λεπτομέρειες, ήθελα κι άλλο, κι άλλο κι άλλο... Αλλά πάλι, δεν ξέρω αν θα ήταν το ίδιο αν είχε περισσότερες σελίδες.
   Ή το τέλος. Νομίζω ήταν λίγο βιαστικό. Ωραίο, αλλά βιαστικό.
   Είναι ωραίο να διαβάζεις για τέτοιους έρωτες. Και δεν ξέρω πως να στο εξηγήσω. Πως να το περιγράψω. Πως να σου εξηγήσω για ποιο λόγο το παράτησα 7 σελίδες πριν το τέλος, απλά και μόνο επειδή ήταν μεσοβδόμαδα και ήθελα να το ευχαριστηθώ μια Παρασκευή απόγευμα στη παραλία...


¨  - Πού συναντιούνται ο ουρανός με την θάλασσα;

   - Στον ορίζοντα.¨ 

______________________________________________________

Spoiler

1. Νιώθω πραγματικά ηλίθια που πρόκειται να το ρωτήσω αυτό δημοσίως, αλλά πως καταλάβατε πως ο Άγγελος - Ντέβιλ ήταν αστυνομικός; Αλήθεια τώρα, πως φτάσατε σε αυτό το συμπέρασμα;

2. Χωρίς πλάκα τώρα, η Άννα χαράμισε 6-7 χρόνια από την ζωή της για να είναι φίλη με την Βάσια. Με την Βάσια! Η άντε-μην-πω που το μόνο που την νοιάζει είναι τα αγόρια. Και τις ζήτησε και συγγνώμη! Αν είναι ποτέ δυνατόν.

3. Και ας μην αρχίζω να μιλάω για τον Ηλία. Γιατί αν αρχίζω να μιλάω θα μου βγει όλο το ελληνικό στοιχείο που κρύβω μέσα μου, και δεν θα βρίσκει τρύπα να κρυφτεί από το πολύ βρίσιμο που θα φάει.


4.  Όχι βέβαια πως ο Γιαννάκης ήταν καλύτερος. Καλά, για να λέμε την αλήθεια δεν ήταν τα ίδια σκατά με τον Ηλία, αλλά όχι πως έκανε και τίποτα για να σταματήσει να φωνάζουν την Άννα: Πουτ-Άννα. Σε τελική ανάλυση ήταν τσιμπημένος μαζί της. Κάτι δεν θα έπρεπε να κάνει; Όχι, από ότι φαίνεται, ότι και αν αισθανόταν ήταν πολύ κατώτερο. Γιατί ακόμα και αν μονάχα σου αρέσει κάποιος, θα έκανες κάτι για να σταματήσει να πονάει.

5.Το πιο απαίσιο από όλα όμως είναι το γεγονός ότι ουσιαστικά, έζησε τόσο καιρό, έχοντας δίπλα της ψεύτικους φίλους. Που αν το σκεφτείς δεν έχουν το δικαίωμα να λέγονται ¨ φίλοι¨. Ψεύτικοι άνθρωποι. Ναι, αυτό τους πάει.

6. Κάτι δεν μου άρεσε στο οπισθόφυλλο. Εκεί που λέει: για να κερδίσει ο Έρωτας, πρέπει να κάνει τον Μάρκο να αγαπήσει.
   Δεν αντιλέγω, σίγουρα αγάπησε την Άννα, αλλά ο Έρωτας - ο Cupid - δεν έχει αυτήν την επίδραση.  Δεν σε κάνει να αγαπάς κάποιον, σε κάνει να τον θες, να τον ερωτευτείς. Έχει μεγάλη διαφορά. Και άλλωστε, μην μου πεις πως ο Μάρκος δεν αγαπάει την μαμά του, για παράδειγμα. Ξέρει να αγαπάει, το νόημα ήταν να ερωτευτεί.

7. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει στο μέλλον, αλλά μάλλον αυτοί θα ξανά συναντηθούν. Και δεν ευελπιστώ σε κάτι ανυπέρβλητο. Απλά το ξέρω, πως θα ξανά συναντηθούν.

5 σχόλια:

  1. Διαβαζοντας ολοκληρη την αναρτηση(και ας μην εχω διαβασει το βιβλιο)ειμαι 99% σιγουρη οτι καταλαβα την ιστορια σχεδον ολοκληρη.Και αμα το τελος ειναι αυτο που υποπτευομαι οτι ειναι τι να πω....τελικα υπαρχκυν και Ελληνες συγγραφεις που μπορουν να σε κανουν μικρα μικρα κομματακια.
    Επισης το σημειο με τα συνεφφακια-πολυ πετυχημενο.Αυτο ακριβως νιωθω και γω αυτην την περιοδο,στο σπιτι,στο σχολειο,παντου,ακομα και -οπως ειπες- οταν δεν διαβαζω το βιβλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άρα για ακόμα μια φορά έγραψα πάλι. Καλά, πέρα απο την πλάκα, σε ευχαριστώ πολύ. Δεν ξέρω αν κοταλάβατε τι είναι τα σευυνεφάκια αλλά χέρομαι που εσύ τουλάχιστον τα καταλαες. Δεν ξέρω τι νομιζεις πως έγινε στο, αλλα θελω να πιστευω πως θα σου αρεσε. Αλλά αλήθεια τώρα έκανα τοσο πασιφανές το τέλος; :(

      Διαγραφή
    2. Mονο τοοοσο δα...ετσι κιαλλιως το SPOILER σε προειδοποιει για το τι σε περιμενει.

      Διαγραφή
  2. Γεια σου Στέλλα μου! Θα σου πω την αλήθεια! Όταν έπεσε το βιβλίο στα χέρια μου ενθουσιάστηκα. Με κέντρισε το οπισθόφυλλο. Ωστόσο απογοητεύτηκα. Καλέ δεν καταλάβαινα τίποτα απολύτως. Ίσως φταίει το γεγονός ότι ανέφερε ως πρόσωπα της ιστορίας το θάνατο, τον έρωτα κλπ και δεν κατάλαβα τίποτα. Μπερδεύτηκα. Ωστόσο, το χάρισα σε φίλη μου. Εύχομαι να της αρέσει τουλάχιστον. Φιλιά πολλά!

    Μαρία Μπρέντα
    Blogger | mariabrenta.blogspot.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο καθένας καταλαβαίνει κάτι διαφορετικό. Αυτό που λέω όμως σε όλους όσους απογοητεύτηκαν με τις κριτικές μου, είναι να δώσουν και κάποια δεύτερη ευκαιρία. Εγώ προσωπικά έτυχε να διαβάσω ένα βιβλίο που λάτρεψα ένα χρόνο μετά από την πρώτη φορά και έμεινα λιγάκι απογοητευμένη. Όπως και να έχει, είναι καλό να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, θα ήταν απίστευτα βαρετό να είχαμε όλοι την ίδια γνώμη. (Ελπίζω και εγώ η φίλη σου να εκτιμήσει το δώρο σου). :)

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...